Ήταν άνοιξη του 2011 και ήμουν στο σπίτι της κολλητής μου. Βγαίνει για κάτι ψώνια και επιστρέφει με ένα μικρό λευκό γατάκι, γεμάτο μαύρα μπαλώματα από μύκητες και με καταγάλανα ματάκια. «Πάρ’ το! Εγώ έχω τρία!» μου λέει. «Θα ρωτήσω την αδερφή μου, αλλά εγώ τον θέλω πολύ!» Το ίδιο βράδυ, φυσικά, κοιμήθηκα πάλι εκεί μαζί του. Ήρθε μέσα στα μαλλιά μου και άρχισε να κάνει πατουσάκια με τρελό γουργουρητό.
Την επόμενη ημέρα έτρεξα στην αδερφή μου και της το είπα. Δεν τον ήθελε! Με τα πολλά, όμως, την έπεισα. Εγώ ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι θα ερχόταν σπίτι μαζί μου. Πήγαμε να τον πάρουμε με μια τσάντα ώμου, τον έβαλα μέσα και εκείνος, κύριος, απόλαυσε τη διαδρομή μέχρι το παντοτινό του σπίτι. Και τότε ήρθε η ώρα για το όνομα. «Πώς θα τον ονομάσουμε;» «Ζενέ! Από τον Ζαν Ζενέ, τον θεατρικό συγγραφέα!» Η αδερφή μου μόλις είχε τελειώσει τότε τις θεατρικές παραστάσεις του έργου του «Οι δούλες» και έτσι ήρθε το όνομα, που νομίζω ότι του ταίριαζε φοβερά.
Από μικρός είχε τεράστια αδυναμία στο φαγητό. Έτρωγε τα πάντα. Τα ΠΑΝΤΑ! Από τα αγαπημένα του ήταν το κοτόπουλο. Στηνόταν μπροστά στον φούρνο ή πάνω από την κατσαρόλα μέχρι να γίνει και, φυσικά, ήταν ο πρώτος που περίμενε να σερβιριστεί. Του άρεσαν επίσης το καλαμπόκι, το γιαούρτι, τα κρουασάν και τα γαριδάκια. Άκουγε το σακουλάκι να ανοίγει από χιλιόμετρα! Αγαπούσε και τα δημητριακά που έτρωγε ο Γιάννης μου και τα απολάμβανε μαζί του στη μεγάλη πολυθρόνα κάθε βράδυ. Και όταν έπαιζε μουσική, ο Ζενέ καθόταν πάντα μέσα στη θήκη της κιθάρας.
Αυτή την υπέροχη συνήθεια με τα μαλλιά μου δεν την έκοψε ποτέ. Ακόμα και μεγάλος, ερχόταν πάντα κοντά μου, χωνόταν στα μαλλιά μου και έκανε πατουσάκια με πολλά γουργουρητά. Μεγάλωσε τον άλλο μου γατούλη, τον Φίφη, και δέχτηκε και το Ψιψινελάκι λίγο πριν φύγει και γίνει αγγελάκι. Έζησε πολλές μετακομίσεις και ταξίδια και πάντα ήταν τόσο καλός. Προσαρμοζόταν στα πάντα, αρκεί να ήμασταν μαζί και, φυσικά, να είχε και φαγητό!
Η αδερφή μου τον έκανε φαγάνα, γιατί όταν ξέμενε από κροκέτες και κονσέρβες, είτε του παράγγελνε καλαμάκι κοτόπουλο, εξού και η μεγάλη αδυναμία, είτε κάνα δυο φορές λουκάνικο σκύλου. Χεχεχ! Φυσικά, δεν αφήναμε τίποτα στον πάγκο, γιατί άνοιγε και έτρωγε τα πάντα. Μια φορά είχε πάρει μέχρι και μια καθαρισμένη, άβραστη πατάτα και είχε φύγει!
Ο Ζενέ μου ήταν πάντα εκεί, δίπλα μου, σε όλα τα δύσκολα και τα όμορφα. Όταν πονούσα ή έκλαιγα, ερχόταν πάντα κοντά μου και άπλωνε το πατουσάκι του πάνω στο χέρι μου, σαν να ήθελε να με αγκαλιάσει. Ήταν πανέξυπνος, καταλάβαινε τα πάντα και άκουγε πολύ.
Πριν από δύο χρόνια τον έχασα ξαφνικά λόγω προβλήματος στα νεφρά του. Ήταν οι πιο δύσκολες δέκα ημέρες που έζησα ποτέ με τον γατούλη μου. Τον έβλεπα αδύνατο, το πάντα τροφαντό μου μωρό, να μη θέλει να φάει και να με κοιτάζει με εκείνα τα πράσινα μάτια του. Του μιλούσα και του τραγουδούσα, γιατί του άρεσε πάντα. Το αγαπημένο του τραγούδι ήταν το «Μικρό μου Πόνυ». Έπρεπε τελικά να τον κοιμίσουμε και ήμουν στο πλάι του μέχρι την τελευταία στιγμή. Τον ευχαρίστησα για όλα αυτά τα χρόνια, για όλη του την αγάπη και τη σοφία.
Τώρα ο Φίφης έχει μεγαλώσει και, δυστυχώς, είναι κι εκείνος αρρωστούλης, αλλά το παλεύει όσο μπορεί και για όσο μπορεί. Και έχουμε και το Ψιψινελάκι μας, που ήρθε λίγο πριν φύγει ο Ζενέ. Πιστεύω πως εκείνος τον έφερε στη ζωή μας. Είναι ο πιο τρυφερός γάτος.
Οι γάτες είναι θεραπευτές και, όπως όλα τα ζώα, μεγάλοι δάσκαλοι.
Ζενέ μου, μου λείπεις πολύ. ❤️
Πηνελόπη Δ.
